Dromen over een mooi Weteringpark

Het was oktober en ik rekende op een rijk behangen muur met rijpe, kleine, blauwe druiven. Ideaal voor in de yoghurt. Maar ik ontdekte dat de 20 meter lange omheining van de speeltuin in het Tweede Weteringplantsoen verdwenen was. Er was niets meer; geen muur en geen druiven.

Teleurgesteld liep ik naar huis. Misschien had ik een brief gemist of weggegooid. Vast en zeker had ik inspraakrondes voorbij laten gaan. Mijn aandacht was verslapt. De eerste plannen voor de nieuwe inrichting van het plantsoen dateren van zo lang terug. Al in 2016 kopte een gemeentekrantje ´Van verkeersknooppunt naar groen buurtpark´.

Struikroofactie

Maar nu ging het opeens snel. Een paar dagen daarvoor zat ik op het terras van café Mulder, hoek Weteringschans-Vijzelgracht. Een vrouw liep langs met twee grote tassen met planten. Toen had ik het moeten weten. Ze rende net iets te snel, met een durf-me-eens-aan-te-spreken-gezicht. Later begreep ik dat Amsterdammers zich konden opgeven voor een ‘struikroofactie’ en planten mochten meenemen uit het Weteringsplantsoen. Deze mevrouw was waarschijnlijk in haar eentje op strooptocht geweest, of noem het een inhaalactie.

Overigens is het terras van café Mulder een ideale plek om voorbijgangers te begluren. Simon Carmiggelt wist dat al. Hij schreef er zijn ‘stukkies’. Passanten in alle vormen en maten komen hier voorbij. Toeristen op weg naar de Heineken Experience, het centrum of Van Gogh. Reizigers met metro of tram, auto’s, voetgangers en fietsers, heel veel fietsers. Laatst dacht ik zelfs Dilan Yesilgöz op de fiets te zien wachten voor het stoplicht. Ze sloeg linksaf, dus ze zal het wel niet geweest zijn.

Maar wie geniet van de levendige drukte, kan ook zien dat deze plek toe is aan een flinke beurt. Het is een kneiterdruk en chaotische verkeersknoop. Het enorme circuit vormt – zeker voor voetgangers – een flinke blokkade en de logische verbinding tussen het Eerste en Tweede Weteringplantsoen is ver te zoeken.

Gezellig

Eigenlijk is het circuit een grote ongebruikte openbare ruimte met een grasveld en een paar bomen. Hoewel ik er laatst vier zonaanbidders zag zitten. Net als op de camping zaten ze gezellig op tuinstoelen. Navraag leerde dat deze borrelende buurtbewoners hier neergestreken waren vanwege een alcoholverbod in het Eerste Weteringplantsoen. Het was tegen vijven in oktober en de zon stond laag. Terwijl het verkeer om hen heen raasde, verkasten ze mee met de zon naar de vluchtheuvel op het kruispunt (zie foto).

De plannen voor wat het ‘Weteringpark’ moet worden, liggen dus al lang op de plank. Volgens de gemeente Amsterdam wordt het park groener, opener, mooier, overzichtelijker en veiliger. En nu lijkt er opeens schot in te zitten. De pannenkoekentent is eindelijk na 40 jaar weg. Een schutting onttrekt de werkzaamheden aan het oog. Maar wie er overheen kijkt, ziet een enorm groot en veelbelovend gebied.

Een bord op de schutting belooft straks in de zomer van 2026 meer ruimte voor spelen, ontspanning en groen. In ieder geval komen alle kunstwerken en monumenten terug en ook nog eens op een betere plek. Bijvoorbeeld het Van Randwijk-monument (´Een volk dat voor tirannen zwicht, zal meer dan lijf en goed verliezen, dan dooft het licht.´) en het beeld Moeder Aarde van Hildo Krop. Maar ook de Zeelandbank keert gelukkig terug. De bank (met zelfs een eigen Wikipedia-pagina) is een geschenk van 18 Zeeuwse gemeenten aan Amsterdam als dank voor de hulp na de watersnoodramp van 1953.

Allure

In de speeltuin komt een nieuw paviljoen met een voorschool en een buurtkamer. Het wandelpad langs de Singelgracht zorgt voor de verbinding tussen het Eerste en Tweede Weteringsplantsoen en gaat straks zeker bijdragen aan de beleving van een park.  Als ik over de schutting heen kijk – weliswaar door mijn oogharen – zie ik de contouren al van een aangename groene plek met allure.

Ik mail de projectleider en vraag haar wanneer ze met de rest van het ´Weteringpark´ gaan beginnen. Ze durft het niet te zeggen, maar hoopt dat het vernieuwde plantsoen zo mooi wordt dat iedereen het als een aanwinst ziet, en een reden om snel ook het circuit en Eerste Weteringplantsoen aan te pakken.

Oproep

Soms voel ik me net een Don Quichot. Maar het zal u niet verbazen dat ik hier een lans wil breken voor een publieke wc in het park. Dat zou veel mensen gelukkig maken. Om met John Lennon te spreken: ‘You may say I’m a dreamer. But I’m not the only one.’

Ik doe alvast een oproep: Welke architect gaat de uitdaging aan en ontwerpt een mooie publieke toilet voor het Weteringpark. En denk ook aan de druivenranken. Of ga ik nu te ver? Het zou me nog gelukkiger maken.

Dus gemeente Amsterdam: grijp die kans en schrijf een ontwerpwedstrijd uit!

Mijn blogpost in je mail ontvangen?
Natuurlijk wil ik graag mijn blogs met je delen. Een toiletblogger bestaat immers bij de gratie van zijn lezers. Om mijn blog automatisch in je mailbox te ontvangen, meld je dan hier aan. Handig voor jou en leuk voor mij.

Sharing is caring!